یک بشکه نفت در واقع چقدر گاز دارد؟ بازده پالایشگاه توضیح داده شد

یک ناظر تعمیر و نگهداری در گاراژ ناوگان، خلاصه روزانه سوخت را می خواند و افزایش دوباره قیمت گازوئیل را تماشا می کند. مغازه در هر کامیون خدماتی از طریق سوخت می سوزد، و صورتحساب سوخت ماهانه چیزی در مورد نفت خام می گوید، اما هرگز نمی گوید دقیقاً چه مقدار از یک بشکه سوخت آن مخازن شده است. این یکی از رایج‌ترین سؤالات در صنعت انرژی است که رانندگان، صاحبان کارگاه‌ها، کارکنان تدارکات و هر کسی که تا به حال به تابلوی قیمت خیره شده است می‌پرسد: یک بشکه نفت چقدر گاز تولید می‌کند؟

قبل از اینکه جزئیات را باز کنیم، در اینجا پاسخ مستقیم است. یک بشکه استاندارد نفت خام 42 گالن آمریکا را در خود جای می دهد. در یک پالایشگاه معمولی مدرن ایالات متحده، آن 42 گالن تقریباً 19 تا 20 گالن بنزین موتور تمام شده، حدود 11 تا 12 گالن سوخت تقطیر (عمدتاً گازوئیل و روغن گرمایشی)، نزدیک به 4 گالن سوخت جت، و تقریباً 8 تا 10 گالن سوخت اضافی تولید می‌کند. روغن، ذخایر پایه روانکار، سوخت پالایشگاه و سایر محصولات. از آنجایی که پالایش حجم نفت خام اصلی را افزایش می دهد، مجموع تولید معمولاً حدود 44 تا 45 گالن محصول نهایی از یک بشکه 42 گالن است.

این ارقام متوسطی است که توسط اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده (EIA) منتشر شده است و یک پالایشگاه پیچیده معمولی را توصیف می کند که بر روی تخته سنگ خام سبک تا متوسط ​​کار می کند. آنها یک دستور العمل جهانی نیستند. پالایشگاه های مناطق دیگر واحدهای خود را در بازارهای مختلف تنظیم می کنند و یک پالایشگاه ساده که فاقد ظرفیت کراکینگ است، بنزین بسیار کمتر و پسماندهای سنگین بیشتری تولید می کند. همان نفت خام که از تجهیزات مختلف عبور می کند، پاسخ های متفاوتی می دهد. و کلمه "گاز" در ابتدا نیاز به یک توضیح دارد: در بیشتر نقاط جهان، پرسیدن اینکه یک بشکه چقدر بنزین تولید می کند به معنای بنزین است، چیزی که شما به ماشین پمپ می کنید. اگر منظور از این سوال، گاز طبیعی است که متعلق به چاه های گاز و تولیدات مرتبط است، نه بشکه پالایش. این مقاله بر روی سوخت‌های مایع و محصولاتی که از یک بشکه نفت خام بیرون می‌آیند تمرکز دارد.

اعداد مستقیم: بنزین از یک بشکه

اجازه دهید شکل کلیدی را در زمینه قرار دهیم. تجزیه استاندارد EIA برای یک بشکه نفت خام فرآوری شده در پالایشگاه های ایالات متحده به شرح زیر است:

• بنزین تمام شده موتور: 19 تا 20 گالن
• سوخت تقطیر (دیزل و روغن گرمایش): 11 تا 12 گالن
• سوخت جت (نوع نفت سفید): حدود 4 گالن
• روغن سوخت باقیمانده: حدود 2 گالن
• آسفالت و روغن جاده: حدود 1 تا 2 گالن
• خوراک پتروشیمی: حدود 1 تا 2 گالن
• موجودی پایه روان کننده: کمتر از 1 گالن
• گاز ثابت، کک نفتی و سایر محصولات پالایشگاهی: حدود 3 تا 4 گالن

تنها مهم ترین عدد عدد اول است. بنزین تقریباً 45 تا 46 درصد از حجم تمام شده ای را تشکیل می دهد که یک پالایشگاه معمولی ایالات متحده به بازار ارسال می کند. تقریبا نیمی از هر بشکه نفت خام قبل از رسیدن به خودرو تبدیل به بنزین می‌شود، به همین دلیل است که قیمت بنزین از نزدیک قیمت‌های نفت خام را دنبال می‌کند و چرا بازارهای جهانی نفت خام توجه زیادی به فصل رانندگی در ایالات متحده دارند.

بقیه بشکه زباله نیست. گازوئیل و سوخت جت باعث می شود کامیون ها در حرکت باشند و هواپیماها پرواز کنند. آسفالت جاده ها را می سازد. مواد اولیه پتروشیمی به پلاستیک، لاستیک مصنوعی و الیاف مصنوعی تبدیل می شوند. حتی نفت کوره باقیمانده که اغلب مانند باقیمانده کم ارزش به نظر می رسد، دارای مصارف صنعتی در سوخت های دریایی، تولید برق و واحدهای ارتقاء پالایشگاه است. و یک جریان کوچک اما ارزشمند از ذخایر پایه روانکار به روغن موتور، روغن دنده، مایع هیدرولیک و گریس صنعتی تبدیل می شود، محصولاتی که سزاوار توجه بیشتری نسبت به سهم کوچکشان از بشکه هستند.

با محتوای انرژی، همان رابطه به شکل متفاوتی برقرار است. یک بشکه نفت خام تقریباً حاوی 5.8 میلیون واحد حرارتی انرژی بریتانیا است و بنزینی که از آن استخراج می‌شود حدود دو پنجم این انرژی را تشکیل می‌دهد. یک گالن بنزین در ایالات متحده همچنین حاوی حدود 10 درصد اتانول در ترکیب استاندارد E10 است که پس از تصفیه اضافه می شود. جزء خالص مشتق شده از نفت این 19 تا 20 گالن نزدیک به 17 تا 18 گالن است و اتانول بقیه را پر می کند.

پاسخ ویژه ایالات متحده منطقی است زیرا این سؤال معمولاً به دلیل قیمت پمپ های ایالات متحده و ناوگان اتومبیل های سبک آمریکایی است. اما میانگین جهانی متفاوت به نظر می رسد. در اروپا، پالایشگاه ها دیزل بسیار بیشتری نسبت به بنزین تولید می کنند، زیرا خودروهای سواری در آنجا به شدت با گازوئیل کار می کنند. در آسیا، تقاضا برای نفتا و سوخت جت این ترکیب را بیشتر تغییر می دهد. خود بشکه در همه جا به یک اندازه است، اما محتویات آن بستگی به این دارد که کجا و برای کدام بازار تصفیه شده است.

چرا یک بشکه 42 گالن است؟

قبل از اینکه بشکه ها یک واحد حسابداری باشند، ظروف چوبی واقعی بودند و اصلاً اندازه استانداردی نداشتند. در اوایل دهه 1860، زمانی که اولین رونق نفت در غرب پنسیلوانیا پس از کشف ادوین دریک در Titusville در سال 1859 آغاز شد، تولیدکنندگان نفت خام را در هر بشکه ای که می یافتند ذخیره و حمل می کردند: بشکه های ویسکی، بشکه های آبجو، بشکه های ماهی، و سر خوک ملاس. آنها از 31 تا 50 گالن متغیر بودند. خریداران و فروشندگان باید در مورد حجم هر تراکنش توافق می کردند، که به همان اندازه که به نظر می رسد ناکارآمد بود.

صنعت نفت جوان به نفت سفید برای لامپ نیاز داشت، در زمانی که نفت نهنگ گران و کمیاب بود. تولیدکنندگان به سرعت دریافتند که یک کانتینر ثابت تجارت را آسان‌تر می‌کند، و ردیف 42 گالن، یک کاسه شراب رایج در منطقه، در حدود سال 1866 تبدیل به واحد حمل‌ونقل بالفعل شد. یک بشکه با آن اندازه حدود 290 تا 300 پوند نفت خام را در خود جای می‌داد. این وزن برای تیم‌بازانی که آن را روی واگن‌های اسبی می‌کشیدند، سنگین اما قابل کنترل بود و دو بشکه به راحتی روی یک واگن استاندارد قرار می‌گرفت. یک بشکه کوچکتر به معنای سفرهای بیشتر بود. یک بشکه بزرگتر به معنای واگن ها و مردانی بود که نمی توانستند بار را تحمل کنند.

در سال 1872، انجمن تولیدکنندگان نفت رسماً 42 گالن را به عنوان بشکه استاندارد پذیرفت و سازمان جوان استاندارد اویل نیز از همین قرارداد پیروی کرد. هنگامی که راه آهن و سپس خطوط لوله جایگزین واگن ها شدند، بشکه به عنوان واحد حسابداری روشن ماند. امروزه هیچ کس نفت خام را در بشکه های چوبی قرار نمی دهد، اما معیار 42 گالن مبنای قیمت گذاری برای وست تگزاس اینترمدیت، برنت و سبد اوپک است. از نظر متریک، یک بشکه برابر با 158.99 لیتر یا 34.97 گالن امپراتوری است.

یک سردرگمی عملی از این واقعیت ناشی می شود که مردم هنوز از کلمه "بشکه" برای درام های فولادی استفاده می کنند. اگر وارد یک مغازه تعمیر و نگهداری صنعتی شوید و یک درام فولادی 200 لیتری با برچسب روغن موتور ببینید، آن درام 55 گالن آمریکایی را در خود جای می دهد. بشکه نفت خام و بشکه نفت صنعتی چیزهای متفاوتی هستند. اندازه گیری 42 گالن یک واحد قیمت گذاری و پالایش است. درام 55 گالن یک ظرف حمل و نقل و ذخیره سازی است. این تمایز زمانی که در حال خرید روان کننده یا تجهیزات ذخیره سازی سوخت هستید اهمیت دارد. اختلاط‌ها در طبقه مغازه معمولاً به این دلیل اتفاق می‌افتد که کسی انتظار دارد که یک درام چیزی را که اسماً حاوی یک بشکه نفت است در خود جای دهد، و این دو یکسان نیستند.

چه چیز دیگری از بشکه بیرون می آید

اعداد EIA زمانی واضح تر می شوند که در یک جدول مرتب شوند. ارقام زیر میانگین های گرد شده برای یک پالایشگاه معمولی ایالات متحده است. پالایشگاه‌های منفرد بازدهی متفاوتی را گزارش می‌کنند و تقاضای فصلی اعداد را کمی تغییر می‌دهد، اما ترتیب بزرگی قابل اعتماد است.

بنزین، بزرگترین جریان، سوخت موتورهای جرقه‌زننده در خودروها، کامیون‌های سبک و موتورسیکلت‌ها است. این ترکیبی از صدها ترکیب هیدروکربنی است که تقریباً بین 30 تا 200 درجه سانتیگراد می جوشد و باید مشخصات اکتان، فرار و گوگرد را داشته باشد که بسته به فصل و کشور تغییر می کند. بنزین با درجه معمولی در ایالات متحده معمولا دارای رتبه اکتان 87 است، در حالی که گریدهای درجه یک بین 91 تا 93 هستند. بنزین پمپ اروپایی اغلب با اکتان تحقیقاتی 95 شروع می شود.

سوخت تقطیر گازوئیل و روغن گرمایشی را پوشش می دهد که در وسط محدوده جوش قرار دارد. دیزل کامیون‌های دوربرد، تراکتورهای مزرعه، ماشین‌های ساختمانی، کشتی‌ها و بسیاری از ژنراتورهای پشتیبان را نیرو می‌دهد و عدد ستان و ویژگی‌های جریان سرد آن بسیار بیشتر از اکتان است. در آب و هوای سرد، همان قطع عمومی نفت گرمایش خانه ها و مشاغل را تامین می کند. دیزل با سولفور بسیار کم، با حداکثر 15 قسمت در میلیون گوگرد در ایالات متحده و 10 قسمت در میلیون در اتحادیه اروپا، استانداردهای زیست محیطی است که پالایشگاه ها اکنون رعایت می کنند.

سوخت جت، از نوع نفت سفید، سوخت هوانوردی تجاری و نظامی است. این در یک نوار جوش باریک بالای بنزین و زیر گازوئیل، با مشخصات دقیق نقطه انجماد و احتراق قرار دارد. جت A، استاندارد ایالات متحده، و جت A-1، استاندارد جهانی، باید در دماهای بسیار پایین تر از ارتفاعات که هوای بیرون می تواند به زیر 50 درجه سانتیگراد برسد، سیال باقی بمانند.

نفت کوره باقیمانده کف سنگین برج تقطیر جوی است. موتورهای کشتی‌های اقیانوس پیمای بزرگ را که در آن اسکرابرهای گوگردی نصب شده‌اند، نیرو می‌دهد، دیگ‌های صنعتی و نیروگاه‌ها را تغذیه می‌کند و می‌تواند برای تولید محصولات سبک با ارزش‌تر به واحد کراکینگ فرستاده شود. ویسکوزیته بالا و محتوای گوگرد بالا آن را به کمترین جذابیت جریان در بشکه تبدیل کرده است، اما بی فایده نیست.

آسفالت و نفت جاده نشان دهنده سنگین ترین محصولات عملی بشکه هستند. آنها چیزی هستند که پس از برداشتن قطعات سبک تر، سپس پردازش به مواد روسازی جاده، غشاهای سقف و پوشش های ضد آب باقی می مانند. هر کیلومتر جاده آسفالت شده به معنای واقعی بیانگر یک بشکه نفت است که به جامد تبدیل شده است.

خوراک پتروشیمی پل شیمیایی بین سوخت و کالاهای تولیدی است. نفتا و روغن های گاز پالایشگاه تبدیل به اتیلن، پروپیلن، بنزن و سایر مواد شیمیایی پایه می شوند که به نوبه خود به پلاستیک، الیاف مصنوعی، لاستیک مصنوعی، مواد شوینده و کود تبدیل می شوند. بنابراین، یک بشکه نفت نیز یک بشکه از مواد است، نه فقط یک بشکه سوخت.

ذخایر پایه روانکار یک جریان کوچک از نظر حجم است، اغلب کمتر از یک گالن در هر بشکه در یک پالایشگاه متمرکز بر سوخت، اما ارزش اقتصادی بسیار بالایی دارد. روغن های پایه باید ویسکوزیته، پایداری اکسیداسیون و مشخصات نقطه ریزش را داشته باشند و پایه روغن موتور، مایعات انتقال، مایعات هیدرولیک و گریس های مورد استفاده در وسایل نقلیه و ماشین های صنعتی هستند. برای هر کسی که از تجهیزات سنگین استفاده می کند، کیفیت این بخش مستقیماً بر هزینه های نگهداری و عمر تجهیزات تأثیر می گذارد.

هنوز گاز، کک نفتی، موم ها، حلال ها و محصولات متفرقه تعادل جرمی بشکه را بسته اند. هنوز گاز در داخل پالایشگاه برای تولید گرما و نیرو سوزانده می شود، کک نفتی در متالورژی و تولید برق استفاده می شود و موم ها در بسته بندی ها، شمع ها و پوشش ها ظاهر می شوند. آنها با هم تضمین می کنند که تقریباً هیچ چیز در نفت خام اولیه هدر نمی رود.

سود پردازش: چرا 42 گالن می تواند بیشتر از 42 شود

خوانندگانی که برای اولین بار می خوانند معمولاً در یک جمله متوقف می شوند: یک بشکه 42 گالنی 44 یا 45 گالن محصول تولید می کند. چگونه یک بشکه حجم بیشتری از آنچه که دارد تولید می کند؟ این کار را از طریق سود پردازش انجام می دهد، پدیده ای که در پالایش به خوبی درک شده است.

ترک خوردن دلیل اصلی است. در یک کراکر کاتالیزوری سیال یا یک هیدروکراکر، مولکول های هیدروکربن سنگین به مولکول های سبک تر تقسیم می شوند. یک مولکول بزرگ که حجم مشخصی را در نفت خام اشغال کرده است می تواند به دو مولکول کوچکتر تقسیم شود که با هم حجم بیشتری نسبت به مولکول اصلی اشغال می کنند، زیرا هیدروکربن های کوچکتر چگالی کمتری دارند. حجم از هیچ ایجاد نمی شود. چگالی به حجم تبدیل می شود. همان جرم ماده وقتی به بخش های سبک تر تقسیم می شود فضای بیشتری را اشغال می کند.

هیدروژن نیز نقش دارد. بسیاری از واحدهای پالایشگاهی هیدروژن را برای ارتقای پسماندهای سنگین و حذف گوگرد اضافه می کنند. هیدروژن عمدتاً از اصلاح کننده های گاز طبیعی یا اصلاح کننده های کاتالیزوری به دست می آید و به محصولات نهایی جرم می افزاید. جرم بیشتر در چگالی کمتر به معنای حجم اندازه گیری شده بیشتر در دروازه پالایشگاه است. هیدروتریکاتوری که گوگرد را از گازوئیل حذف می‌کند، حجم جریان گازوئیل را نیز کمی افزایش می‌دهد، به همین دلیل است که پالایشگاه‌ها سود پردازش را به عنوان بخشی از حسابداری بازده عادی خود دنبال می‌کنند.

همچنین یک اثر ترکیبی وجود دارد که به طور خاص به بنزین نهایی تعلق دارد. در ایالات متحده، تقریباً تمام بنزین های موتور فروخته شده امروزی E10 است که حاوی حدود 10 درصد اتانول است. اتانول در کارخانه‌های ذرت تولید می‌شود، نه در پالایشگاه‌ها، و در پایانه‌های توزیع مخلوط می‌شود. 19 تا 20 گالن بنزین تمام شده از یک بشکه شامل آن اتانول است. ترکیب بنزین مشتق شده از نفت خود کمی کمتر است، حدود 17 تا 18 گالن، با اتانول اضافه شده در پایین دست. پالایشگاه‌ها آنچه را که واقعاً ارسال می‌کنند اندازه‌گیری می‌کنند، به همین دلیل است که حجم بنزین نهایی شامل جزء ترکیبی است.

دما و تمرین اندازه گیری آخرین لایه از تفاوت های ظریف را اضافه می کند. حجم پالایشگاه معمولاً تا دمای استاندارد اصلاح می‌شود، اما پایانه‌ها و خطوط لوله ممکن است از پروتکل‌های کمی متفاوت برای انتقال انبار تجاری استفاده کنند. رقم افزایش پردازش که توسط EIA ذکر شده است حاصل هزاران اندازه گیری توان پالایشگاهی است و به طور مداوم در محدوده 5 تا 7 درصد حجمی قرار دارد. به همین دلیل است که یک بشکه نفت بیش از 42 گالن محصول تولید می کند: مولکول ها به سادگی به شکل هایی که فضای بیشتری را اشغال می کنند، مرتب شده اند.

چگونه یک بشکه یکسان مقادیر مختلف گاز در سراسر جهان تولید می کند

تعداد بنزین ایالات متحده 19 تا 20 گالن در هر بشکه در بالاترین حد جهانی است. اکثر پالایشگاه های جهان برای ترکیب محصول متفاوتی پیکربندی شده اند و بازده بنزین آنها به عنوان سهم بشکه کمتر است در حالی که سهم دیزل، سوخت جت و نفت کوره آنها بیشتر است.

اروپا واضح ترین نمونه است. برای چندین دهه، سیاست مالیاتی اروپا، دیزل را به بنزین ترجیح می داد، بنابراین مصرف کنندگان خودروهای دیزلی را به تعداد زیاد خریداری می کردند. پالایشگاه های اروپایی با ساخت هیدروتراترها و هیدروکراکرهایی که تقطیر متوسط ​​را به حداکثر می رساند، پاسخ دادند. در بسیاری از پالایشگاه های اروپایی، بازدهی دیزل از بازده بنزین فراتر می رود که برخلاف الگوی ایالات متحده است. همان بشکه نفت خام که از یک کارخانه اروپایی عبور می کند، بسته به نوع نفت خام و فصل، ممکن است 10 تا 12 گالن بنزین و 15 گالن یا بیشتر گازوئیل تولید کند.

آسیا و خاورمیانه دوباره متفاوت هستند. صنعتی شدن سریع در سراسر چین، هند و آسیای جنوب شرقی تقاضای زیادی برای گازوئیل، سوخت جت، نفتا و مواد اولیه پتروشیمی ایجاد کرده است. پالایشگاه ها در این مناطق اغلب نفت خام ترش سنگین دارند و واحدهای تبدیل پیچیده را کار می کنند، اما خروجی آنها به جای بنزین به سمت تقطیرهای متوسط ​​و مواد اولیه شیمیایی است. در برخی از کشورهای خاورمیانه با سیستم‌های پالایشی جوان، وقتی ظرفیت تبدیل ارتقا یافته محدود است، نفت کوره باقیمانده همچنان سهم قابل توجهی از تولید را به خود اختصاص می‌دهد.

کیفیت خام بخشی از تفاوت را توضیح می دهد. نفت خام شیرین سبک با گرانش API بالا و محتوای گوگرد کم به طور طبیعی حاوی مولکول های سبک بیشتری هستند، بنابراین بنزین و گازوئیل بیشتری با پردازش کمتر تولید می کنند. نفت خام ترش سنگین حاوی باقیمانده بیشتری است و برای ارتقاء به ظرفیت تصفیه آب و کک سازی بیشتری نیاز دارد. پالایشگاهی که عمدتاً از گریدهای سنگین کانادایی یا ونزوئلا استفاده می کند، بازده بنزین کمتری را در هر بشکه نسبت به پالایشگاه ساحل خلیج فارس که از نفت شیل سبک آمریکا استفاده می کند، حتی با تجهیزات یکسان گزارش می دهد.

درس عملی این است که "یک بشکه چقدر گاز تولید می کند" هیچ پاسخ جهانی واحدی ندارد. ایالات متحده اتفاقاً حدود 19 تا 20 گالن بنزین در هر بشکه تولید می کند زیرا سیستم پالایشی، تخته سنگ خام و ناوگان مصرفی آن همگی در کنار بنزین قرار دارند. در بازارهای دیگر، بشکه کار متفاوتی انجام می دهد. آنچه برای قیمت گذاری بین المللی سوخت اهمیت دارد، کل صفحه محصول است، نه یک جریان واحد.

چرا پالایشگاه های مختلف مقادیر متفاوتی گاز تولید می کنند؟

پالایشگاه های ساده در مقابل پیچیده

یک پالایشگاه ساده فقط نفت خام را به بخش های طبیعی خود تقطیر می کند: بنزین مستقیم، نفت سفید، نفت گاز و پسماندهای جوی. با این حال، یک بشکه ممکن است تنها 25 تا 30 درصد بنزین تولید کند، به علاوه مقدار زیادی پسماند سنگین با بازارهای ضعیف. اکثر پالایشگاه های کلاس جهانی بسیار پیچیده تر هستند. آنها واحدهای تقطیر خلاء، کراکینگ کاتالیزوری سیال، هیدروکراکینگ، کک سازی، آلکیلاسیون و اصلاح کاتالیزوری را برای تبدیل کسرهای سنگین به محصولات سبک اضافه می کنند. پیچیدگی پالایشگاه دلیلی است که یک بشکه مدرن می تواند بازده بنزین را به بالای 45 درصد برساند در حالی که همچنان گازوئیل، سوخت جت و مواد اولیه پتروشیمی تولید می کند.

کیفیت خام نقطه شروع را تغییر می دهد

نفت خام شیرین سبک حاوی مولکول های سبک بیشتر و گوگرد کمتری است، بنابراین به طور طبیعی بنزین، دیزل و سوخت جت بیشتری با فرآوری کمتر تولید می کند. نفت خام ترش سنگین باقیمانده بیشتری تولید می کند و برای ارتقاء به ظرفیت هیدروژن و کک بیشتری نیاز دارد. همان پالایشگاهی که از یک گرید سبک دریای شمال به یک ترکیب سنگین کانادایی مبادله می‌کند، بازدهی بنزین و گازوئیل کاهش می‌یابد و بار واحدهای ارتقا یافته آن افزایش می‌یابد. گرانش API، محتوای گوگرد و توزیع مولکول‌های سنگین همگی بر نحوه رفتار بشکه در برج تقطیر تأثیر می‌گذارند.

بازارها و فصل ها ترکیب هدف را تعیین می کنند

هدف پالایشگاه حداکثر بنزین نیست. حداکثر سود است. هنگامی که قیمت گازوئیل در زمستان بالا است، پالایشگاه ها واحدهای کراکینگ خود را برای به حداکثر رساندن تقطیر راه اندازی می کنند. در تابستان، زمانی که فصل رانندگی در ایالات متحده تقاضای بنزین را افزایش می‌دهد و مقررات دولتی نیاز به ترکیب بنزین تابستانی با نوسانات کمتر دارد، پالایشگاه‌ها تعادل را به سمت بنزین تغییر می‌دهند. آنها همچنین می توانند با تغییر شدت ترک خوردگی، انتخاب خوراک و تصمیم گیری های ترکیبی، صفحه محصول خود را تنظیم کنند. این انعطاف‌پذیری به همین دلیل است که عبارت «یک بشکه نفت حدود 20 گالن بنزین تولید می‌کند» تصویری از رفتار متوسط ​​است، نه یک قانون طبیعت. در هر هفته، یک پالایشگاه خاص می تواند 17 گالن بنزین از یک بشکه یا 22 گالن بنزین تولید کند، بسته به آنچه بازار می پردازد.

از بشکه تا پمپ: یک بشکه در واقع چه هزینه ای برای راننده دارد

وقتی نفت خام با قیمت مشخصی در هر بشکه معامله می شود، رانندگان می خواهند بدانند چه مقدار از آن بشکه در یک گالن بنزین وجود دارد. محاسبات ساده است: قیمت بشکه را بر 42 تقسیم کنید. در 80 دلار در هر بشکه، جزء خام هر گالن حدود 1.90 دلار است. با 60 دلار در هر بشکه، حدود 1.43 دلار است. با 100 دلار در هر بشکه، حدود 2.38 دلار است. این بخش غیر قابل تراکم قیمت پمپ است و توضیح می دهد که چرا قیمت سوخت بازارهای نفت خام را به وضوح دنبال می کند.

سپس بقیه زنجیره تامین لایه های خود را اضافه می کند:

1. خرید و حمل نفت خام: انتقال نفت از چاه به پالایشگاه با خط لوله، تانکر، کامیون یا راه آهن، از جمله هزینه های ذخیره سازی و تجارت.
2. حاشیه پالایش: هزینه فرآوری به اضافه سود پالایشگاه که با پیچیدگی کارخانه، نرخ بهره برداری و تفاوت بین قیمت نفت خام و قیمت محصول متفاوت است.
3. توزیع و خرده‌فروشی: خطوط لوله، پایانه‌ها، کامیون‌های مخزن، و هزینه‌های عملیاتی و حاشیه سود خود ایستگاه خدمات.
4. مالیات: مالیات غیر مستقیم، مالیات بر فروش، و گاهی اوقات عوارض کربن، که به شدت در کشور و ایالت در ایالات متحده متفاوت است.

پالایشگاه ها حاشیه سود خود را با استفاده از اسپرد کراک پیگیری می کنند. اسپرد کراک کلاسیک 3-2-1 فرض می کند که یک پالایشگاه سه بشکه نفت خام می خرد و دو بشکه بنزین به اضافه یک بشکه گازوئیل می فروشد. حاشیه ناخالص ارزش آن محصولات منهای هزینه نفت خام است. وقتی بنزین سوال روی میز است، اسپرد 3-2-1 نشان دهنده خوبی برای میزان درآمد بشکه ای قبل از توزیع و ورود مالیات به زنجیره است.

یک قانون کلی رایج در بازارهای بالغ این است که نفت خام تقریباً 50 تا 60 درصد قیمت پمپ را تشکیل می دهد، پالایش 10 تا 20 درصد، توزیع و بازاریابی خرده فروشی 10 تا 20 درصد دیگر را به خود اختصاص می دهد و مالیات بقیه را تشکیل می دهد. بشکه ای 80 دلار و قیمت بنزین ایالات متحده را در حدود 3.50 دلار در هر گالن در نظر بگیرید: سهم نفت خام حدود 1.90 دلار است، پالایش ممکن است 0.45 تا 0.60 دلار، توزیع و خرده فروشی حدود 0.45 دلار و مالیات 0.50 دلار به 0.70 دلار اضافه کند. در کشورهایی که مالیات بر سوخت سنگین دارند، سهم مالیات می تواند بیشتر از سهم نفت خام باشد.

یک درس عملی از این شکست بیرون می آید. هنگامی که قیمت نفت کاهش می یابد، قیمت بنزین به آرامی و تا حدی کاهش می یابد زیرا سایر لایه های هزینه با نفت خام کوچک نمی شوند. هنگامی که قیمت نفت افزایش می یابد، قیمت بنزین به سرعت به سمت بالا واکنش نشان می دهد. بشکه لنگر ماده خام قیمت گذاری سوخت است، اما تنها جزء نیست. برای یک اپراتور ناوگان، منطق یکسانی در مورد روانکارها نیز صدق می کند: قیمت نفت خام هزینه نفت پایه را افزایش می دهد، اما ترکیب، مواد افزودنی، بسته بندی و توزیع قیمت نهایی درام را تعیین می کند.

مشاغل پنهان بشکه: پتروشیمی، آسفالت و روان کننده ها

افرادی که نفت خام را فقط به عنوان سوخت می دانند فراموش می کنند که سهم زیادی از بشکه هرگز نمی سوزد. صنعت پتروشیمی نفتا، اتان و گازوئیل را از مخلوط پالایشگاهی خارج می‌کند و آن‌ها را به بلوک‌های اساسی ساخت‌وساز مدرن تبدیل می‌کند. اتیلن به پلی اتیلن، رایج ترین پلاستیک جهان تبدیل می شود. پروپیلن تبدیل به پلی پروپیلن می شود که در همه چیز از بسته بندی گرفته تا قطعات خودرو استفاده می شود. بنزن و مشتقات آن به استایرن، نایلون، پلی استر و بسیاری از پلیمرهای دیگر تبدیل می شوند. یک بشکه معمولی خوراک مقدار قابل توجهی از کالاهای پلاستیکی را تامین می کند، اگرچه مقدار دقیق آن بستگی به این دارد که چه مقدار از تولید پالایشگاه به جای سوخت به واحدهای پتروشیمی هدایت می شود.

آسفالت سهم بشکه در مهندسی عمران است. پس از حذف تمام کسری هایی که در دمای کمتر از 500 درجه سانتیگراد می جوشند، بقایای سنگین باقیمانده، به درستی اکسید شده و مخلوط شده، به چسب در سطوح جاده ها، باند فرودگاه ها و سیستم های سقف تبدیل می شود. یک بزرگراه آسفالت شده در طول عمر خود هزاران بشکه آسفالت مصرف می کند. وقتی روی سطح جاده تازه رانندگی می‌کنید، روی سنگین‌ترین دم همان بشکه‌ای رانندگی می‌کنید که سوخت را در باک شما تولید کرده است.

روان کننده ها کوچک ترین جریان جدول هستند اما برای هر صاحب ماشین آلات مهم ترین هستند. تولید روغن پایه با کسرهای خام انتخاب شده، معمولاً روغن‌های گاز خلاء و باقیمانده‌های خاصی که هنوز ساختار مولکولی مناسبی دارند، آغاز می‌شود و آنها را با استخراج با حلال، هیدروژنه کردن و موم زدایی برای رسیدن به ویسکوزیته و خلوص مورد نیاز موتورسازان، درمان می‌کند. سپس روغن پایه تمام شده با مواد افزودنی مخلوط می شود تا به روغن موتور، مایع انتقال، روغن هیدرولیک، روغن دنده و گریس تبدیل شود. روغن‌های پایه به گروه‌هایی از گروه I تا گروه III به همراه پلی آلفائولفین‌های مصنوعی گروه IV و استرهای گروه V طبقه‌بندی می‌شوند، با گروه‌های بالاتر معمولاً پایداری اکسیداسیون بهتر، عملکرد در دمای پایین و فواصل تخلیه طولانی‌تر را ارائه می‌دهند.

برای یک گاراژ ناوگان یا یک بخش تعمیر و نگهداری کارخانه، این بخشی از بشکه است که هرگز در مخزن سوخت ظاهر نمی شود، اما تعیین می کند که آیا یک موتور 500000 کیلومتر طی می کند یا در 150000 از کار می افتد. همان بشکه ای که 19 گالن بنزین تولید می کرد، شاید نیم گالن پایه روان کننده تولید می کرد، و نیم گالن آن مدت ها پس از سوختن و تمام شدن بنزین در موتور باقی می ماند. انتخاب یک روان کننده صادق ترجیح برند نیست. این راهی برای محافظت از ارزش کار کل بشکه است. نگهداری آن روانکار بدون آلودگی آب یا گرد و غبار، انتقال آن بدون آلودگی متقاطع، و استفاده از آن با تجهیزات تمیز و به درستی کالیبره شده روشی است که اپراتورها از قطعات تحت فشار شدید ماشین های خود محافظت می کنند.

رسیدگی به محصولات بشکه در کارگاه

هیچ یک از آن محصولات تا زمانی که ذخیره، اندازه گیری، انتقال و اعمال نشده باشند مفید نیستند. سوخت از پالایشگاه به کارخانه های حجیم و سپس به مخازن ذخیره سازی منتقل می شود و برای بسیاری از کارگاه ها و مزارع به ظروف و درام های قابل حمل ختم می شود. روان کننده ها تقریباً تمام عمر کاری خود را در درام می گذرانند. برای عملیات تعمیر و نگهداری، درام یک ظرف بی اهمیت نیست. این آخرین محیط مهر و موم شده بین پالایشگاه و ماشین است.

در نظر بگیرید که واقعاً در یک خلیج خدمات معمولی چه اتفاقی می افتد. یک بشکه 55 گالن روغن موتور روی یک پالت می رسد. یک تکنسین باید چند لیتر را به یک پارچ اندازه گیری منتقل کند، سپس به یک موتور. بدون پمپ یا آبریز مناسب، کار نامرتب می شود، روغن کثیفی را جمع می کند و خطر آلودگی متقاطع می پرد. در همین حال، یک گریس اسلحه در جعبه ابزار قرار می گیرد و آماده تزریق گریس تازه به مفصل توپ، توپی یاتاقان یا پین هیدرولیک است. تجهیزات بین درام و اتصال دقیقاً جایی است که ارزش بشکه به دست می آید یا از دست می رود.

خوانندگانی که می‌خواهند بفهمند چرا درام‌های روان‌کننده صنعتی با بشکه‌های نفت خام متفاوت است و این تفاوت‌ها چگونه بر انتخاب مواد و آب‌بندی تأثیر می‌گذارد، درمان طولانی‌تری را در ما پیدا خواهند کرد. راهنمای بشکه نفت صنعتی .

ذخیره سازی درام: تمیز نگه داشتن محصول

جنس درام یک انتخاب آرایشی نیست. درام های آلومینیومی در برابر خوردگی مقاوم بوده و برای استفاده قابل حمل به اندازه کافی سبک هستند، به همین دلیل بشکه های روغن آلومینیومی 5 لیتری، 10 لیتری و 20 لیتری در کارگاه هایی که روغن را بین محفظه ها جابجا می کنند، رایج است. درام‌های پلاستیکی سازگاری شیمیایی و کاهش وزن را ارائه می‌دهند و ویژگی‌هایی مانند قفل‌های کودک و دهانه‌های آب ریختن آن‌ها را برای توزیع کنترل‌شده کاربردی می‌سازد. درام های فولادی ضد زنگ برای کاربردهایی که خلوص آن به خطر نیفتد، دوام و تمیز کردن آسان را افزایش می دهد. کارگاهی که گازوئیل را برای ژنراتورها، روغن ضایعات را برای جمع آوری و روغن موتور تازه را برای خدمات ذخیره می کند، برای هر کار نیاز به ظرف متفاوتی دارد، زیرا مخلوط کردن آنها باعث آلودگی محصول و آسیب به دستگاه می شود.

304 بشکه روغن استنلس استیل در ظرفیت های 5 تا 40 لیتری این درام‌های فولادی ضد زنگ در برابر خوردگی مقاوم هستند و به راحتی تمیز می‌شوند و آنها را برای نگهداری روغن تازه در جایی که خلوص اهمیت دارد مناسب می‌سازد. ظرفیت های چندگانه امکان تطبیق ظرف با روان کننده یا وظیفه سوخت خاص را فراهم می کند. مشاهده محصول →

پمپاژ و انتقال: جابجایی محتویات بشکه

هنگامی که درام باز می شود، سریع ترین راه برای به خطر انداختن روغن داخل این است که اجازه دهید محیط وارد شود. خاک، آب و هوا همگی روان کننده ها و سوخت را تخریب می کنند. یک پمپ دستی با یک شلنگ و یک لوله فرورفتگی مهر و موم شده، درام را بسته نگه می دارد، در حالی که روغن برداشته می شود، به همین دلیل است که درام های سوخت و روان کننده به ندرت بدون پمپ نصب شده در بانگ ذخیره می شوند. پمپ همچنین دستگاه اندازه گیری است. یک پمپ با آب بندی ضعیف چکه می کند، خطر لغزش ایجاد می کند و هوا را وارد روغن می کند. برای یک درام 25 کیلوگرمی، یک پمپ دستی ساده با شلنگ کافی است تا کوزه های اندازه گیری، قوطی های روغن و تجهیزات کوچک را بدون بلند کردن کل درام پر کند.

پمپ روغن دستی 25 کیلوگرمی با شلنگ انعطاف پذیر این پمپ دستی برای یک درام 25 کیلوگرمی قرار می گیرد و روغن یا گریس را در حالی که ظرف در بسته نگه می دارد خارج می کند. شلنگ آن امکان پر کردن کنترل شده کوزه ها و تجهیزات کوچک را بدون بلند کردن درام فراهم می کند. مشاهده محصول →

استفاده از روان کننده تحت فشار: مرحله نهایی

چند سانتی‌متر آخر بین گریس‌گان و فیتینگ جایی است که روغن کاری از آن محافظت می‌کند یا شکست می‌خورد. یک گریس‌گان باید فشار کافی ایجاد کند تا گریس را از طریق اتصالات باریک عبور دهد و در عین حال کنترل را به اپراتور بدهد. گریس تفنگ های دستی سنگین با لوله های سخت شده و دسته های فنری فشار ثابتی را برای نقاط شاسی، بلبرینگ چرخ ها و پین های تجهیزات ایجاد می کنند. ظرفیت بالاتر زمانی اهمیت دارد که یک مسیر تعمیر و نگهداری شامل ده ها اتصالات در یک جلسه کاری باشد. گریس‌گان 500 سی‌سی یا 900 سی‌سی توقف‌های پر کردن مجدد را کاهش می‌دهد و مدل‌های عمل اهرمی ضربات تکراری را برای کارهای بزرگ آسان‌تر می‌کنند.

گریس تفنگ سنگین 500 سی سی با فشار 7000 PSI این گریس‌گان 500 سی‌سی فشار کاری بالایی را برای روانکاری مطمئن نقاط شاسی و یاتاقان‌ها ارائه می‌کند. ظرفیت زیاد آن توقف شارژ مجدد را کاهش می دهد و گزینه کارتریج برای جلسات تعمیر و نگهداری سنگین مناسب است. مشاهده محصول →

این منطق پشت شرکت تولید کننده تجهیزات مورد اشاره در این مقاله است. Yangzhou Qionghua Tools، یک تولید کننده چینی که از سال 1993 فعالیت می کند، درام های روغن، گریس تفنگ ها، پمپ های روغن، انژکتورهای گریس و جعبه ابزار را به عنوان یک سیستم هماهنگ می سازد. کارگاه آن در منطقه توسعه کنار رودخانه یانگژو بیش از 30000 متر مربع، با بیش از 9 خط مونتاژ و نیروی کار بیش از 200 مهندس و اپراتور است. محدوده محصول بر اساس توالی کامل روانکاری سازماندهی شده است: ذخیره روغن در بشکه، پمپاژ آن، انتقال آن به یک تفنگ، اعمال آن بر روی یک اتصالات، و سازماندهی کل مجموعه در یک جعبه ابزار. خط کامل بشکه های روغن آلومینیومی و پلاستیکی، گریس تفنگ های دستی و اهرمی، تفنگ های مکنده، پمپ های بشکه ای، پمپ های چرخشی، انژکتورهای گریس برقی و پنوماتیکی و جعبه ابزار فولادی در کاتالوگ محصولات فعلی ، که در یک چرخه منظم به روز می شود.

برای سه دهه، همان منطق محصول به زنجیره‌های خرده‌فروشی و شرکت‌های صنعتی اروپایی خدمت کرده است، جایی که خریداران به اندازه کیفیت محصول به کامل بودن اهمیت می‌دهند. عملیات تعمیر و نگهداری که درام، پمپ و گریس اسلحه را از یک سازنده سفارش می دهد، قطعات یدکی، آموزش و کنترل کیفیت را ساده می کند. هنگامی که محصولات بشکه به درستی مورد استفاده قرار می گیرند، کل زنجیره از پالایشگاه تا ماشین به روش مورد نظر پالایشگر کار می کند.

خط آخر: آنچه را که هر کسی که سوخت یا روغن می‌خرد باید به خاطر بسپارد

پاسخ واضح به این سوال این است: در یک پالایشگاه معمولی ایالات متحده، یک بشکه نفت خام 42 گالن حدود 19 تا 20 گالن بنزین موتور تمام شده، به علاوه تقریباً 11 تا 12 گالن گازوئیل و روغن گرمایشی، حدود 4 گالن سوخت جت، و 8 گالن دیگر سوخت جت، و 8 پله فالون دیگر، خوراک شیمیایی تولید می کند. سوخت باقیمانده، موجودی پایه روانکار و سایر محصولات. به دلیل افزایش فرآوری، حجم کل خروجی از پالایشگاه حدود 44 تا 45 گالن است که کمی بیشتر از خود بشکه است.

پاسخ مفیدتر ساختار پشت آن اعداد است. بازده به پیچیدگی پالایشگاه، کیفیت نفت خام، تقاضای فصلی و بازارهای منطقه ای بستگی دارد. یک پالایشگاه ساده با نفت خام سنگین ممکن است کمتر از نیمی از این مقدار بنزین تولید کند. یک پالایشگاه پیچیده نفت خام سبک می تواند بنزین را به سمت نیمی از بشکه سوق دهد. به همین دلیل است که یک بشکه یک خروجی ثابت ندارد. دارای طیف وسیعی از خروجی های ممکن است که توسط فیزیک و اقتصاد محدود شده است.

برای خریداران سوخت و روان کننده ها، راهکارهای کاربردی ساده هستند. هزینه نفت خام لنگر قیمت سوخت است، اما پالایش، توزیع و مالیات بقیه را تشکیل می دهند. گازوئیل و سوخت جت سهم زیادی از انرژی بشکه را حمل می‌کنند، حتی در جایی که بنزین مورد توجه قرار می‌گیرد، و کوچک‌ترین جریان در بشکه، روغن پایه، روان‌کننده‌هایی می‌شوند که تصمیم می‌گیرند ماشین‌آلات دوام بیاورند یا زود از کار بیفتند. ذخیره سازی آن روان کننده ها در درام های تمیز و به درستی انتخاب شده، پمپاژ آنها با پمپ های مهر و موم شده و قابل اعتماد، و استفاده از آنها با گریس اسلحه هایی که به خوبی نگهداری می شوند، روشی است که یک کارگاه ارزش بشکه را به زمان کارکرد ماشین تبدیل می کند.

دفعه بعد که به تابلوی قیمت سوخت نگاه کردید یا یک بشکه گریس سفارش دادید، اعداد معنی بیشتری خواهند داشت. نفت خام یک سوخت واحد نیست. این کوهی از مولکول های انعطاف پذیر است که پالایشگاه ها به سوخت حمل و نقل، مواد و محصولات نگهداری تقسیم می شوند. سوال "یک بشکه چقدر گاز تولید می کند" پاسخی محکم دارد، حدود 19 یا 20 گالن در یک پالایشگاه معمولی ایالات متحده، اما پاسخ کامل شامل گازوئیل، سوخت جت، آسفالت، مواد اولیه و آن قطره کوچک و ارزشمند روان کننده است که هر موتوری را در حال چرخش نگه می دارد.